Mae Gareth Hugh Davies yn fwyaf adnabyddus am y ddelweddaeth bwerus, enigmatig a hiraethlon yn ei baentiadau. Mae’r gyfres o baentiadau yn ganlyniad i waith allan ar leoliad a nôl yn y stiwdio. Mae popeth yn dechrau gyda lluniadu, a chofio. Maen nhw’n dechrau fel ymateb uniongyrchol  i dirwedd benodol, ond trwy gael eu hail-weithio’n gyson a’u hail-archwilio gallan nhw drawsnewid, a hynny i’r graddau bod nodweddion y dirwedd yn mynd yn eilbeth a bod lle i ymateb personol mwy angerddol ddatblygu. Mae gwead ac arwynebedd yn bwysig i fi, natur materol y paent, sut mae’n ymateb ac yn parhau i synnu gyda’i allu i greu argraff o anferthedd gyda marc neu osgo bychan. Mae’n gallu mynegi yr hyn na ellir ei ddweud.

Meddai Magritte am ei gyfres o luniau ‘Empire of Light’ – ‘Mae’r dirwedd yn awgrymu nos a’r awyr yn awgrymu’r dydd. Mae’n ymddangos i mi bod gan naws y dydd a’r nos rym i’n rhyfeddu ac i’n llenwi â phleser. Rwy’n galw’r grym hwn yn: farddoniaeth’.  Rwy’n credu fod y syniad yma o farddoniaeth wedi bod yn sail i ‘ngwaith diweddar, y syniad y gall rhywbeth na allwch ei gyffwrdd gael ei awgrymu gan gyfosodiad ffurf, lliw a llinell, Syniad o dirwedd, wedi ei ail-ddychmygu a’i ddwyn i gof i gyfleu teimlad a synnwyr o ofod seicolegol.